Braakliggende archeologie

20Jan07

Antwerpen heeft veel braakliggende terreinen, “stadskankers”. Verkrotte woningen of stinkende gebieden, mestvaalten waar niets romantisch aan is. Nogal wat eigenaars van verkrotte panden kiezen voor de korte pijn en leggen hun huizen plat, zodat ze geen krotbelasting hoeven te betalen. Zonder enig plan om er ooit iets nieuws op te zetten. Een mottige schutting dient dan vooral wildplakkers, die er tenminste nog een kleurtje aan geven. De Nederlandse studente Anne Seghers (Stedelijke Vormgeving, Eindhoven, anne-seghers@hotmail.com) zegt: “Krotten zijn teken dat stad een geschiedenis heeft”. Ze maakt een studie over de Scheldestad en zal oplossingen formuleren. Ze moet vooral eens binnen deze “bewoonde” krotten gaan kijken voor haar “geschiedenis” van deze stad…

Oplossingen zijn er de voorbije jaren herhaaldelijk geformuleerd. Zo kunnen “stadskankers” omgetoverd worden tot buurtparkjes, waar de eigen stedelijke fauna en flora kansen krijgt. Hier en daar gebeurt dat reeds. Het zijn echter de grote “betonboeren”, de projectontwikklaars,die schaamteloos de buurten verpesten met hun sloopwoede, waarna grote stukken grond blijkbaar voor de eeuwigheid liggen te verloederen en het onveiligheidsgevoel vergroten. Ook dat is bevuiling van de stad, al zal al dan niet gescheiden ophaling van huisvuil hier niets aan doen. Waarschijnlijk past dat in de stedelijke “herwaardering” van Janssens en Van Campenhout…

“Krakers” hebben een neus voor zulke situaties. Niet alleen omdat “stadskankers” stinken naar het grote geld, maar vooral omdat hun burgerzin hen tot verontwaardigde acties aanzet, wanneer ze weer eens een vies potje op het spoor komen. Allerhande krakersgroepen hebben de voorbije jaren soms belangrijke gebouwen gered en zelfs ons archeologisch erfgoed gevrijwaard, door er letterlijk met hun hebben en houden in te gaan wonen. De strijd om het dorpje Doel, waar ook historisch belangrijke sites dreigen te verdwijnen, is een recent voorbeeld. Het “Klooster” samen met de kerk aan de Ploegstraat, een ander.

Het DAK ontstond meer dan tien jaar geleden uit een grote kraakactie aan de Pachtstraat in hartje St. Andries. Een volledige blok met sociale appartementen dreigde verloren te gaan. Deze voor Antwerpen historische “kraak” duurde een jaar en gaf honderden mensen, daklozen uit alle windstreken,onderdak en stimuleerde in grote mate het ernstig nemen van dak- en thuisloosheid. Nog voor het woord gemeengoed was, waren wij ervaringsdeskundigen en was het toen opgerichte DAK een zelforganisatie. De hele St.Andrieswijk was solidair, niet in de laatste plaats omdat ze in de Pachtstraat een “kaalslag” vreesde. Door de actie, die een enorme media-aandacht kende, werd het gebouw gered, gerenoveerd en bleef het DAK doorwerken. Het DAK was in de loop van de jaren nog bij vele acties en kraken betrokken.

Een tweetal jaar geleden ontdekten krakers van “Het Badhuis” aan de Burchtgracht (niet te verwarren met het wijkcentrum “Het Oude Badhuis” aan het “Schoolplak”) dat een prjectontwikkelaar gretige plannen had met een historisch gebouwencomplex even verder, tussen de Burchtgracht en de Jordaenskaai. Ook dat gebouw was gekraakt. De bedoelingen waren duidelijk. Zonder veel poespas de boel afbreken en er zéér dure appartementen neerpoten…

Dat was dus buiten het DAK gerekend.Wij wisten dat in dat gebouw de…alleroudste resten van Antwerpen zaten, een deel van de middeleeuwse omwalling, de “muur”. Na een harde strijd, waarbij allerlei archeologen betrokken werden, plus de media, zou dit stuk muur behouden blijven en de site onderzocht. Langer dan een jaar na de sloop, ligt de boel nog steeds braak en is de site niet onderzocht door de stedelijke archeologische diensten… Een “kanker” erbij.

Ondertussen  is het door de eigenaar – de Stad – verlaten “Badhuis” aan de Burchtgracht al meer dan vijf jaar “gekraakt”, zij het gedoogd en voor haar keukenuitrusting gesubsidieerd door de Koning Boudewijnstichting. Het zijn Phillipe De Craene en de vzw’s Volvox en het DAK die dit gebouw beheren. Een “Badhuis” dat trouwens tot haar sluiting perfect functioneerde en een belangrijke sociale functie had…

Dit “Badhuis” werd door de stedelijke vastgoedmaatschappij Vespa te koop gesteld. En nu heeft de “Groep Blijweert NV” de zaak gekocht en moeten de bezetters ophoepelen. Maar…ook in dit gebouw zit een belangrijk deel van de historische middeleeuws omwalling van Antwerpen!. En begint het verhaal opnieuw, met “krakers” die eisen dat dit erfgoed bewaard blijft en er archeologische studies mogelijk worden op kosten van de nieuwe eigenaars.

Voor wie zich mocht afvragen waarom “krakers” zo hardnekkig kunnen zijn en niet aarzelen de media in te schakelen – die veelal aan hun kant staan – dit; zonder enig ernstig overleg daagt de “Groep Blijweert NV” Phillipe De Craene, die gezien wordt als verantwoordelijk voor het pand voor het Antwerpse Vredegerecht. Dit op donderdag 1 februari om 9u3O in het “Vlinderpaleis”, Bolivarplaats. Allen daarheen!

Wordt de story van “braakliggende archeologie” verdergezet, komt er een “stadskanker” bij?

Koen Calliauw, 20-06-2007

Advertenties


No Responses Yet to “Braakliggende archeologie”

  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: